1. คุณเป็นใคร และกลายมาเป็นทีมพังเรนเจอร์ได้ยังไง?

ปูนครับ เคยเป็นเด็กฝึกที่ชี้ดาบ ปัจจุบันเป็น ผจก.บริษัทรถทัวร์

2. ในฐานะที่เป็นแฟนคลับหรือนักอ่านมาก่อน พอต้องมาเป็นคนเขียนหนังสือ
ด้วยตัวเองจริง ๆ รู้สึกยังไงบ้าง? แล้วหลังเขียนมองหนังสือหรือการเล่าเรื่อง
ของชี้ดาบเหมือนหรือต่างจากเดิมมั้ย?

ด้วยความสัตย์จริง เฉย ๆ ครับ โล่ง แบบได้เขียนงานจริงแล้วเหรอวะ 555+

จริง ๆ เราก็มองมันในฐานะคนทำงานหนังสือมานานแล้วล่ะ รู้บริบท วิธีการของมัน กะว่าพอทำเดี๋ยวก็ทำได้ จนวันที่เขียนจริงจังนี่แหละถึงรู้ว่าเออ แม่งดูง่าย แต่ยาก

3. ตอนที่รู้ว่าเคาะโจทย์ “การลื่นล้มทางความเชื่อ” เป็นธีมหนังสือเล่มนี้ รู้สึกยังไงบ้าง? และทำไมถึงเลือกเรื่องนี้ของตัวเองมาเล่า?

เมื่อก่อนเราป่วยแล้วก็มองชีวิตหดหู่อยู่แล้ว เสียความเชื่อใจเกือบทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับมนุษย์

แต่สิ่งที่แย่ที่สุดที่เรานึกได้ คือ ตัวเอง

สำหรับเรา การทำตัวเองเจ็บ มันแย่ไม่เท่าการทำลายความเชื่อใจของคนอื่น เพราะการถูกคนที่เรารักเลือกจะเดินออกไป เพราะความห่วยแตกของเราเอง มันเจ็บกว่าการทำร้ายตัวเองเยอะเลยล่ะ

4. หลังจากได้เขียนออกมาแล้ว ได้ตกตะกอนเพิ่มขึ้น หรือพบเจออะไรใหม่ ๆ ในเรื่องนั้นรึเปล่า ที่เราอาจจะยังไม่เคยรู้มาก่อน?

เราได้ความเชื่อกลับมาว่า เราทำได้มากกว่าที่ตัวเองคิด และรู้สึกได้ด้วยใจว่ามีคนรอการเติบโต และก้าวใหม่ ๆ ของเราจริง ๆ

5. สิ่งที่ยากหรือท้าทายที่สุดในการสร้างหนังสือเล่มนี้คืออะไร?

สิ่งที่ยากที่สุด คือการกลับมาดูจุดที่มองข้ามไป

ซึ่งทำไม่ได้แน่ ๆ ถ้าไม่มีคนช่วยอ่าน หรือชี้จุดที่ขาดหายไป


6. สิ่งที่มีค่าที่สุดที่ได้จากงานชิ้นนี้คืออะไร?

ความเชื่อครับ เราเลิกเชื่อว่าตัวเองจะเขียนได้ไปนานเป็นปี ๆ

จนวันที่บก.ทักมาชวนเขียน ก็ยังแอบเผื่อใจ แต่พองานออกมาเป็นรูปธรรม และเสร็จสิ้นด้วยดี

ผมมั่นใจตัวเองมากพอแล้ว ว่าปีนี้ จะเขียนเล่มของตัวเองออกมาได้แน่นอน

7. คาดหวังว่าคนอ่านจะได้อะไรจากหนังสือเล่มนี้?

ขอตอบแค่ของตัวเองละกัน เพราะคนอื่นน่าจะเขียนข้อนี้ได้ดีกว่าเรา 555+

ผมอยากให้คุณก้าวต่อไป ไม่ว่าชีวิตคุณจะห่วยแตกแค่ไหน ทำผิดมากี่ครั้ง หรือรังเกียจตัวเองเพียงใด ขอแค่ยังหายใจ ยังไม่ตาย ทุกอย่างสามารถเปลี่ยนแปลงได้