ผมชื่อเกมครับ เป็นพนักงานออฟฟิศธรรมดาคนนึงที่เครียดจากงาน ผมต้องการหาเพื่อนพูดคุยเพื่อระบายความเครียด จนบังเอิญได้เข้ามาในคอมมูนิตี้ของชี้ดาบ และได้พบกับพี่ ๆ น้อง ๆ คนอื่น ผ่านไปประมาณสี่เดือน พี่อาร์มี่ก็ทักมาชวนเข้าทีมเขียนแบบงง ๆ

คุณเป็นใคร และกลายมาเป็นทีมพังเรนเจอร์ได้ยังไง? ผมชื่อมาร์คครับ อายุ17 (ตอนเขียน 16 แต่เขียนเรื่องตอน 13) มาเป็นทีมนี้ได้ก็เพราะพี่มี่ที่เป็น บก. ชวนมาครับ... สั้นไปมั้ยหว่า 5555

นี่คืออีกหนึ่งตัวจี๊ดของทีม ที่ชีวิตการเข้ามาในด้อมชูโล่ไม่ถึงปี โลดโผนที่สุด และเขาเลือกจะหยิบเอาเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นสด ๆ ร้อน ๆ มาเล่าให้ฟัง ถึงการไปผจญภัยที่ South Dakota รัฐเดียวกับที่พี่เจม ชี้ดาบ ของพวกเราเพิ่งเขียนหนังสือไปเล่มที่แล้ว แต่ "ต้นไม้" ก็มีเรื่องราวการเรียนรู้ของตัวเอง และสิ่งที่เอากลับมาแชร์ให้คนอื่นในเฉดสีที่ต่างกันออกไป

แสงแดดส่องลอดช่องหน้าต่างของเต็นท์เข้ามา แยงตาจนผมตื่น เมื่อคืนผมคงมัวแต่คิดอะไรหลายอย่าง เลยนอนจนสายป่านนี้ ทั้งเรื่องที่พิ้งค์พูดกับผม เรื่องของน้าเบิร์ด สิ่งที่ผมจะเลือกต่อจากนี้ รวมไปถึง อเล็กซ์ จูเนียร์ และน้ากี้ ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นตายร้ายดียังไงกันบ้าง

“เบิร์ด? อาร์ม? ทำไมพวกแกเอาคำอะไรพวกนี้มาตั้งชื่อกันวะ ประหลาดชิบห…” ชอว์นพูดขึ้นมาเป็นคนแรก ในขณะที่ทุกคนกำลังยืนงงกันอยู่ แต่แล้วเขาก็กลืนคำพูดลงคอไป เมื่อหันไปสบตากับยีนส์ หนึ่งในขบวนการ พิ้งค์​ ยีนส์​ ฮีโร่ที่ชื่อขบวนการ ชื่อสมาชิก และการแต่งตัว หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันหมด “อืม… ที่จริงก็เก๋ดี แบบว่า กำลังสงสัยเลยว่าพวกคุณอาจจะมาจากประเทศเดียวกันก็ได้ ใช่มั้ย?…เอเชีย? ช่างมันเถอะ”

ชอว์นยังเดินเกาะแกะพิ้งค์ไม่เลิก “ผมว่าเราสองคนเนี่ย คงจะถูกชะตากันจริง ๆ นะครับ ผมแทบไม่เคยเจอเหตุการณ์ที่ต้องเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต แต่ในเวลาแค่ไม่กี่วัน คุณก็ช่วยผมไว้ 2 ครั้งแล้ว หมือนกับว่าเรา...”

"ไม่รับเงินสด" ข้อความตัวใหญ่เขียนเอาไว้หน้าที่ทำการไปรษณีย์ นั่นทำให้แบงก์ร้อยในกระเป๋าของผม 2 ใบ ไม่มีค่าอะไรเลย จากที่ผมตั้งใจจะส่งของให้เสร็จก่อน ผมเลยต้องแบกกล่องพัสดุพะรุงพะรังไปธนาคารด้วย

“ตอนแรกผมก็ไม่เชื่อ แต่มันน่ากลัวจริง ๆ พี่ พี่ทำอะไรต้องระวังไว้นะ” หลายเดือนก่อน ไอ้โต้พร่ำเตือนผมเรื่องเบญจเพสตลอดทาง ขณะที่ผมขับรถพามันไปโรงพยาบาล...

ปูนครับ เคยเป็นเด็กฝึกที่ชี้ดาบ ปัจจุบันเป็น ผจก.บริษัทรถทัวร์

คุณเป็นใคร และกลายมาเป็นทีมพังเรนเจอร์ได้ยังไง? ผมมาชูครับ เป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 1 เข้ามาเป็นนักเขียนได้เพราะ เย็นวันหนึ่งผมยืนซื้อข้าวจี่ปาเตอยู่ที่ร้านประจำ พร้อมกับคุย live talk ใน openchat ของชี้ดาบไปด้วย

คุณเป็นใคร และกลายมาเป็นทีมพังเรนเจอร์ได้ยังไง? ชื่อ อาร์มี่ ครับ เป็น Communication Artist รู้จักพี่เจมผ่านรุ่นน้องที่เป็นแฟนหนังสือชี้ดาบ เคยทักไปคุยกับพี่เจมเมื่อหลายปีก่อนว่า

Bookseller ที่อยู่กับชี้ดาบมานาน แต่ปีนี้ได้เติบโตขึ้นอีกขั้น ต๊อบกำลังจะได้มีโอกาสไปยืนขายหนังสือที่ตัวเองมีส่วนเขียนด้วย

มาถึงนักเขียนคนเดียวในทีม ที่เคยมีผลงานกับชี้ดาบมาก่อนในพังเรนเจอร์เล่มที่แล้ว "อยุติธรรม เจเนอเรชั่น" โดยในครั้งนี้ พี่ชีฝนของน้อง ๆ กลับมาอีกครั้งพร้อมกับเรื่องเล่าจากมุมมองในวัย 30 และร่วมทีมวาดภาพประกอบด้วยเช่นกัน

ก่อนอื่น ผมตัดสินใจที่จะเขียนความรู้สึกหลังอ่าน เพื่อสื่อสารกับ พี่เจม และผู้ที่อ่านหนังสือเล่มนี้แล้วเป็นหลัก เพราะงั้นอาจมีการสปอยล์เนื้อหาเล็กน้อยบ้าง ขอใส่ [SPOILER ALERT] เผื่อไว้ตรงนี้ ใครยังไม่ได้อ่าน และไม่ชอบการสปอยล์เลย ลองดูรีวิวจากพี่ ๆ น้อง ๆ คนอื่นก่อนได้ครับ

อเล็กซ์และจูเนียร์ค่อย ๆ ย่องไปตามทางที่มืดและแคบ ถ้านี่คือห้องหัวใจจริง ๆ ทางเดินนี้ก็คงเป็นเส้นเลือดฝอย ไม่ก็เส้นเลือดตีบ ส่วนพวกเขาสองคนก็เหมือนเชื้อไวรัสที่เข้ากระแสเลือดมาอย่างลับ ๆ ไม่มีใครรู้ว่าเข้ามา แต่พวกเขาก็แทบไม่รู้ว่าต้องไปทางไหนต่อเช่นกัน

ผมไม่เคยคิดว่าผมจะตาย ช่วงเกือบสัปดาห์แรกของการกักตัว ผมไข้ขึ้นสูงตลอดเวลา ไม่มีแรงแม้แต่จะลุกออกจากเตียง...

ผมอยากปล่อยจอยตัวเองทุกวินาที ตั้งแต่รถเข้าเขตโรงพยาบาล แต่ก็ยังต้องประคองสติไว้จนกว่าจะมีคนมารับ...

ก่อนหน้านี้ผมคิดว่าทุกคนเข้านอนกันหมดแล้ว เหลือแต่ผมที่ยังนั่งเขี่ยฟืนให้กลิ้งไปมา จ้องมองดูมันค่อย ๆ มอดไหม้ไปทีละชิ้น เพื่อมอบความอบอุ่นในยามดึกให้กับผมและคนอีก 4 คนในเต๊นท์ ที่ผมไม่ได้พูดอะไรด้วยอีกเลยตั้งแต่หลังเจอน้าเบิร์ด แม้ว่าตลอดทางในหัวผมจะคิดอะไรเต็มไปหมด

"เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา ได้มีเหตุปล้นชิงทรัพย์ขึ้นหลายจุดในเมืองมาเนาส์ ทำให้เกิดความเสียหายเป็นวงกว้าง รวมถึงกระเป๋าที่บรรจุทรัพย์สินสำคัญของรัฐบาลก็ถูกชิงไป โดยเชื่อว่าเป็นกระทำของกลุ่มองค์กรวายร้ายที่เรียกกันว่า เดอะ สเกเลตั้น

จากคนที่ชีวิตประจำวันอยู่แต่กับหน้าจอสีดำ บรรทัดคำสั่ง และ Logic ที่ต้องเป๊ะ 100% ใครจะคิดว่าวันหนึ่ง “ท็อป” Software Engineer หนุ่มที่เชื่อในเหตุและผล จะตัดสินใจวางคีย์บอร์ดมาจับปากกาในฐานะสมาชิกทีม “พังเรนเจอร์”...

“ฮัลโหล เป็นไงบ้างลูกชาย” “อืม..ก็ดี..ครับพ่อ..ตอนนี้..เวลาจะถามอะไร…ให้รอ…ซัก 3-5 วิ…นะ……อาจจะตอบ….ช้าหน่อย”

ขอแนะนำตัวละครก่อนสักนิดนึง ผมชื่ออาร์มี่ เป็นฟรีแลนซ์ในแวดวงการผลิตสื่อ ใจรักในการทำเพลง และมีโรคประจำตัวคือเป็นเก๊าต์

หากจะพูดถึงใครสักคนที่อยู่เบื้องหลังโปรเจกต์นี้แบบ ‘ครบวงจร’ คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก คำหล้า สมาชิกที่นิยามตัวเองว่าเป็นนักวาดพเนจร เธอคือคนที่ร่วมลงเสาเข็มตั้งแต่วันที่ทีมยังเป็นเพียงไอเดียฟุ้งๆ จนถึงวันที่ตัวอักษรตัวสุดท้ายถูกส่งเข้าโรงพิมพ์...

“สรุปพวกคุณมามัดผมไว้ทำไมเนี่ย” ปกติผมก็ไม่ใช่คนชอบโวยวายอะไรหรอก แต่ไอ้การจับมัดมือ แล้วฉุดกระชากลากถูให้ไปไหนด้วยอย่างไม่เต็มใจเนี่ย เป็นสิ่งที่ไม่มีใครสมควรถูกกระทำไม่ใช่หรอ โดยเฉพาะจากฮีโร่ด้วยแล้ว ช่วงนี้มันอะไรกัน ทำไมผมถึงเจอแต่ฮีโร่เถื่อนไม่เว้นแต่ละวันเลย

แต่ดั้งเดิม เมืองมาเนาส์เป็นเมืองท่าสำคัญเมืองหนึ่งของบราซิล ที่ผ่านความรุนแรงมาทุกรูปแบบ ตั้งแต่ตกเป็นอาณานิคมของโปรตุเกส หรือการมาของอังกฤษและฝรั่งเศสในคราบของคู่ค้าทางธุรกิจ แต่แล้วก็หลอกผู้คนไปเป็นทาส ใช้งานอย่างหนัก ข่มเหงรังแก ใครขัดขืนก็ฆ่าทิ้งเป็นผักปลา

“เพราะอะไร..เธอจึงทิ้งฉันไป” ผู้คนแน่นขนัดเต็มไปทั้งลานกิจกรรม กระโดดโลดเต้นและร้องตะโกนไปกับเพลงฮิตในตำนานร้อยกว่าล้านวิว นาทีนี้คงไม่มีใครสังเกตว่า ท่ามกลางหุบเขาที่เป็นฉากหลังของเวทีคอนเสิร์ต มีการต่อสู้กันเกิดขึ้นอยู่

“Matrix” คือหนึ่งในคำที่ได้ยินบ่อยมากจากพี่เจม เจ้าของสำนักพิมพ์และนายทุนที่ออกเงินให้พวกเราทำหนังสือ....