“เพราะอะไร..เธอจึงทิ้งฉันไป”

ผู้คนแน่นขนัดเต็มไปทั้งลานกิจกรรม กระโดดโลดเต้นและร้องตะโกนไปกับเพลงฮิตในตำนานร้อยกว่าล้านวิว นาทีนี้คงไม่มีใครสังเกตว่า ท่ามกลางหุบเขาที่เป็นฉากหลังของเวทีคอนเสิร์ต มีการต่อสู้กันเกิดขึ้นอยู่

หรือถึงเห็น ก็คงไม่มีใครสนใจหรอก เพราะนี่เป็นช่วงเวลาสุดท้ายที่ทุกคนจะได้ดื่มด่ำบรรยากาศการแสดงสดของวงดนตรีอันเป็นที่รัก หลังจากหมดปีนี้ พวกเขาก็จะเลิกเล่นดนตรีอาชีพอย่างถาวร

“ฉันกำลังขอร้องอ้อนวอนเธออย่าไป”

แหม่ จะเหมาะเจาะอะไรขนาดนั้น ตอนนี้ลูกกระจ๊อกคนหนึ่ง ขององค์กรวายร้ายที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย กำลังทิ้งตัวลง อยู่ในท่ากึ่งคุกเข่ากึ่งพับเพียบ พยายามกอดรั้งขาฮีโร่คนหนึ่งเอาไว้ เพียงแต่ไม่ใช่การกระทำในเชิงโรแมนติกเหมือนในเพลงหรอก เขาก็แค่..อะฮึ้ย!! เฉียดไปนิดเดียว ดีนะที่หลบทัน

เดี๋ยวก่อนนะ..ตะกี๊เขาเพิ่งหลบหมัดฮีโร่ได้งั้นหรอ

“มันคงไม่มีประโยชน์ถ้าคนมันหมดใจ”

เฮ้ย! หมอนั่นหลบหมดของฮีโร่ได้เป็นครั้งที่สอง ทั้งที่ตลอดอาชีพการทำงานเป็นลูกกระจ๊อกของเขา เขาไม่เคยหลบแม้เพียงสักครั้งเดียว คงเป็นเพราะถูกสอนมาให้เกร็งหน้ารอรับการโจมตีของฮีโร่เพียงเท่านั้น แต่เพราะคราวนี้ดันมัวแต่ฟังเพลงโปรดจากคอนเสิร์ตข้างล่างนั่นจนใจลอยไปหน่อย พอเห็นหมัดลอยเข้ามาใกล้หน้าก็เลยตกใจ

การหลบหลีกอาจจะเป็นเรื่องของสัญชาตญาณ แต่มีบางอย่างในตัวของเขาที่แปลกไป สมองของเขากำลังสั่งให้ลองสวนหมัดเข้าที่ลำตัวของเจ้านั่น มันตัวใหญ่ก็จริง แต่ช้าเกินกว่าจะป้องกันลูกต่อยของเขาได้

“โอ๊ย! หน็อยแน่ะ ไอ้พวกกระจอกเอ๊ย!” ฮีโร่นั่นเลือดขึ้นหน้าเลยทีเดียว แต่ยังไม่ทันที่มันจะทำอะไร นายลูกกระจ๊อกก็ตัดสินใจปีนขึ้นไปขี่หลังแล้วกัดหูฮีโร่ “จ๊ากกก” ร้องลั่นเลยดิ ไอ้เวร

เอ่อ..ขอโทษที ไม่ได้ตั้งใจจะเชียร์ตัวร้ายออกนอกหน้านะ แค่อินไปหน่อยนึง

“ได้โปรดอย่าจากฉันไป”

ตอนนี้เลือดในตัวของเขาคงจะสูบฉีดจนใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เขาหายใจแรง เหงื่อออกท่วมหน้าท่วมตัว นี่อาจเป็นโอกาสแจ้งเกิด ได้เฉิดฉายในวงการกันเลยล่ะ นายลูกกระจ๊อกถอยหลัง 2 ก้าวเพื่อตั้งหลักและเสริมแรง ก่อนจะตัดสินใจเหวี่ยงหมัดเข้าไปอีกที ครั้งนี้เป้าหมายอยู่ที่หน้าของฮีโร่นั่น!