มีใครเคยรู้สึกมั้ยครับ... ว่าการทำงานมันเคย “สนุกกว่านี้” เคยตื่นมาพร้อมไอเดีย เคยขนลุกตอนเห็น prototype ทำงานได้ แม้จะไม่ได้ตังค์ ได้แค่คำว่า “โอเค...ไว้ค่อยเคลม” แต่เราก็ยังยิ้ม—ยิ้มเหมือนคนบ้า เพราะแม่งภูมิใจในใจจริง ๆ แล้วมันเกิดอะไรขึ้น? ก็ไม่รู้เหมือนกัน... อยู่ดี ๆ ก็เริ่มรู้สึกเหมือนต้องใส่เกราะไปประชุม เริ่มรู้สึกว่าคนรอบตัวคือ NPC ที่บางทีก็ PVP ใส่เราเฉย เริ่มเหนื่อยกับการต้อง “ป้องกันตัวเอง” มากกว่าสร้างอะไรใหม่ ๆ จนบางทีก็แอบคิดว่า เอาวะ ถ้ามีอำนาจบ้างก็คงดี จะได้ไม่โดนอีก แต่เดี๋ยวนะ... อำนาจมากแค่ไหน ถึงจะพอให้รู้สึกปลอดภัย? เพราะต่อให้มีเกราะทองคำ ยังไงเราก็ยังอยู่ในสนามของใครบางคนอยู่ดี ช่วงหนึ่งของชีวิต (ตัดภาพมาที่ผมในมุมสว่างเล็ก ๆ ของคาเฟ่) นั่งมองกำแพงเงียบ ๆ แล้วคิดว่า... หรือเราจะหลงทางไปไกลแล้ววะ? จากเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ ที่พาให้มิตรภาพร้าว จากคำพูดที่ไม่น่าจะพูด แล้วมันก็พูดกันออกมา จากความไว้ใจที่กลายเป็นบาดแผล จนสุดท้ายผมก็เลือกเงียบ เลือกถอย ไม่ใช่เพราะอยากชนะ แต่เพราะรู้ว่าอยู่ต่อไป... ผมจะ “แพ้ตัวเอง” ไปเรื่อย ๆ แล้วก็เหมือนโดนรีเซ็ต กลับไปหาจุดเริ่มต้นแบบงง ๆ กลับไปถามตัวเองว่า “มึงเริ่มทำสิ่งนี้เพราะอะไร” กลับไปหาความสนุกแบบไม่ต้องมี KPI กลับไปหาความสุขของการพัฒนา ไม่ใช่เพื่อแข่งกับใคร แต่เพื่อทำของที่อยู่ในมือ...ให้มันดีขึ้นหน่อยก็ยังดี แล้วผมก็เข้าใจประโยคนี้แบบเฉียบขาด: “การวางดาบ บางทีก็กล้ากว่าการหยิบมันขึ้นมา” ใช่—บางทีเราคิดว่าโลกนี้ต้องฟาด ต้องสู้ ต้องไม่ยอมใคร แต่เอาจริง ๆ อิสรภาพที่แท้ คือวันที่เราไม่ต้องสู้กับใครอีก ไม่ต้องเอาชนะใคร แค่ตั้งใจทำงานของตัวเอง โดยไม่ทำร้ายใคร... และไม่ให้ตัวเองพัง เราคงไม่มีทางเลือกถูกเสมอหรอก แต่มันก็ไม่เป็นไร  เพราะตราบใดที่ยังเลือกเดินทางนี้ โดยไม่ต้องมีศัตรู มันก็ยังเป็นทางที่น่าภูมิใจอยู่ดี ไม่ต้องเกลียด ไม่ต้องโกรธ ไม่ต้องอคติ มองแค่เป้าหมายที่อยากเห็น แล้วเดินไปเหมือนคนแบกกล้องกับเป้หนึ่งใบ อาจมีแผลบ้าง หลงบ้าง แต่ก็ยังเดินอยู่—เพราะยังเชื่อว่าสิ่งเล็ก ๆ ที่เราทำ มันมีค่า และเชื่อเถอะ ชีวิตการทำงาน...มันจะสนุกอีกครั้งแน่นอน (แต่อาจต้องปิดจ็อบตอนตีสองแล้วส่งไฟล์ก่อนเดดไลน์นิดนึง)