“เธอจำได้มั้ย…ที่เราเคยบอก
อย่ารักใครมากกว่าตัวเอง
เราไปแล้วนะ โชคดีค่ะ”
แม้จะผ่านมานานแค่ไหน ประโยคสุดท้ายยังคงชัดเจนอยู่เสมอ
บนท้องนภาเมฆครึ้มในอารมณ์สีเทาที่ยังคงอาวรณ์อยู่
อีกไม่นานสายลมคงพัดให้ท้องฟ้าต้องหลั่งน้ำตา
เรือข้ามฝากหมุนลำเรืออยู่อีกฝั่ง
อีกไม่นานคงแล่นเข้ามาเทียบท่าแห่งนี้
ไม่รู้ลมอะไร หอบพาฉันมาที่นี่อีกครั้ง
อ๋าาาาา ขอโทษที เจ้าท้องฟ้า รอบนี้ฉันเสียน้ำตาก่อนซะแล้วละ
เธอกล้าๆกลัวๆขึ้นไปยังเรือที่ถูกรั้งไว้เพียงเชือกสีน้ำตาล
ความโคลงเคลงจากคลื่นน้ำที่กระทบทำ ให้เธอกรีดร้องออกมา
มือข้างขวาของฉันคว้าตัวเธอเข้าอ้อมกอด พร้อมมือซ้ายลูบบนหัวเบา ๆ
“ไม่เป็นไรแล้วนะ”
คงเป็นภาพละเมอเพ้อพก เรือค่อย ๆ แล่นเข้าเทียบท่า
ฉันก้าวขาขวาขึ้นบนเรือ นั่งลง และมองทางขึ้นอยู่แบบนั้น
ไม่นานกระแสน้ำก็พัดเข้าเทียบท่าอีกฝั่ง
ผ่านห้องเก็บค่าโดยสารที่ปลายทาง
นิทรรศการใหญ่สี่ชั้น ทางซ้ายที่เก้านาฬิกา
เธอวิ่งผ่านหน้า หันมากวักมือให้รีบตามไป
แล้วเธอก็หายตัวไปอีกครา
ฉันเดินตามเธอที่เลือนลาง พาตัวเองขึ้นสู่ชั้นสอง
นิทรรศกาลเดิมยังคงอยู่ แต่คนเมื่อตอนนั้นกลับหายไป
ทิ้งไว้เพียงภาพร้อยยิ้มจางๆ กับเสียงกระซิบในความทรงจำ
“รักนะคะ รักเธอมากที่สุดเลย”
“ไม่ได้นะ เธอต้องรักตัวเองด้วย ”
“เราไม่ชอบตัวเองเท่าไรเลย”
“ไม่ได้ค่ะ เธอห้ามรักใครมากกว่าตัวเอง”
ก็คงจริง เพราะไม่รักตัวเองเลยต้องมานั่งเจ็บแบบนี้
ภาพหนึ่งแปลกตาไป
ลาน้อยกับเด็กสาวในทุ่งกว้าง
เธอจ้องมองแล้ว ยิ้มออกมาอย่างชอบใจ
ถูกแทนด้วย ภาพหม่นสีเทาๆ
ลอยน้ำตาจางๆ เสียงและแสง
ไม่มีสิ่งใดคอยปลอบชโลมหัวใจ
มีแต่ขวากหนามทิ่มแทงอยู่เรื่อยไป
ฉันเดินเข้าออกห้องนิทรรศการทั้งหมด
เวลาร่วงเลยไปเพียงไม่นาน
ฉันอยู่หน้าบันไดเลื่อนสู่ชั้นสี่
พยายามกั้นใจ ก้าวขาออกไป
ทรงตัวบนขั้นบันไดที่เลื่อนสู่ห้วงนรกความเจ็บปวด
เธอกับฉันประกบปากกันที่มุมระเบียงสุดปลายทาง
ฉันจับศรีษะเธอพร้อมเอนกายเข้าหา เธอเงยหน้า
พร้อมตอบรับริมฝีปากของฉันที่กำลังบดริมฝีปากของเธออย่างช้า ๆ
ก่อนที่เราทั้งสองจะผละตัวออกห่าง
แล้วสุดปลายทางตรงนั้นก็ว่างเปล่าไม่เหลือใคร
ไม่อาจลบภาพใดๆออกไป
มีเพียงฉันที่เดินไป
เหม่อมองเพดานกระจกที่รวดร้าว
แตกสลาย ละลายสิ้น
หยาดน้ำไหลรินอีกครา อาบล้นใบแก้มทั้งสองข้าง
ฉันจะทำแบบที่เธอบอกได้อย่างไร
ฉันจะรักตัวเองให้มากกว่าใคร ๆ ให้มากกว่าเธอ
ได้อย่างไร
เสียงเธอยังกล่อมทุกครา
ไม่ว่าเวลาผันผ่านนานเท่าใด
ยังคงดังก้องอยู่แบบนั้น
และเธอยังคงอยู่ในดวงตาของฉัน
เรื่อยมา
ตลอดไป